หลายครั้งที่พบว่ามันไม่ง่ายเลย
ในการที่เราจะรักใครสักคน
บ่อยครั้งที่มันยากอย่างคาดไม่ถึง
ในการที่เราจะตอบรับความรู้สึกดีๆ
ซึ่งมีใครสักคนเต็มใจที่จะให้
แต่บางครั้ง...มันก็ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ
และยังเป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติที่สุด
ในการที่เราจะตกหลุมรักใครสักคน
--
เมื่อไหร่กันที่สายตาคอยแต่จะมองหา
เมื่อไหร่กันที่อยากใช้เวลาด้วยถ้ามีโอกาส
เมื่อไหร่กันที่อยากได้ยินเสียงถึงไม่ได้เจอหน้า
เมื่อไหร่กันที่พบเจออะไรดีๆ ก็อยากแบ่งปันให้
เมื่อไหร่กันที่อยากจะฟังเรื่องราวพร้อมจะแบ่งปัน
เมื่อไหร่กันที่มีเรื่องอะไรในใจก็อยากบอกเล่าให้ได้รับรู้
เมื่อไหร่กันที่เป็นห่วงมากมายอย่างที่ไม่เคยห่วงคนอื่นๆ
เมื่อไหร่กันที่อยากอยู่ตรงนั้นในเวลาที่อีกฝ่ายต้องการใคร
เมื่อไหร่กันที่แม้ไม่ได้อยู่ใกล้กันก็ยังคงรู้สึกมั่นใจและเข้าใจ
เมื่อไหร่กันที่คิดแต่ว่าอยากให้พบเจอแต่สิ่งดีๆ และสมหวัง
--
แม้ว่าบางครั้งมันจะเป็นเรื่องง่ายอย่างน่าแปลกใจ
และเป็นเรื่องธรรมดาอย่างคาดไม่ถึง ในการตกหลุมรักใครสักคน
แต่มันก็ยังอาจเป็นเรื่องที่ลำบาก...ในการจะยอมรับความรู้สึกนั้น
เคยไหมเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง แล้วรู้สึกอึดอัด
พบว่าในสมองมีเรื่องอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก ไม่รู้เรียกว่าอะไร
จู่ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวาย และกลายเป็นคนไม่มีสมาธิขึ้นมาซะอย่างนั้น
แต่พอมานั่งหายใจลึกๆ ค่อยๆ ปล่อยให้ตัวเองได้ทบทวนดู
กล้าที่จะถามและตอบตัวเองอย่างซื่อสัตย์ที่สุด จริงใจที่สุด
ก็พบว่าเจ้าอาการที่ว่าเหล่านั้น มันเป็นเพียงอาการเตือน
ให้เราได้ถามใจตัวเองเพื่อจะได้รับรู้ว่าเรากำลังตกหลุมรักนั่นเอง
--
มันไม่ง่ายเท่าไหร่ที่จะตกหลุมรักใคร...จริงๆ นะ
แล้วมันก็ยากขึ้นในการที่จะยอมรับว่าเราตกหลุมรักอยู่
และมันก็ยากกว่านั้นในการคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป
หลังจากเรายอมรับกับตัวเองได้ว่ามีใครคนหนึ่งซึ่งกำลังถูกเรารัก
ถ้าชีวิตมันง่ายเหมือนในนิทานหรือการ์ตูนก็คงจะดี
เมื่อใครคนหนึ่งตกหลุมรักอีกคน เดี๋ยวก็ต้องมีเหตุการณ์ให้เปิดเผย
เพื่อที่จะพบว่าอีกฝ่ายนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน Happy Ending ในที่สุด
แต่ชีวิตจริง...ยิ่งเติบโตขึ้นมันยิ่งซับซ้อนและไม่ง่ายอย่างนั้น
การที่จะบอกใครคนหนึ่งออกไปว่ารัก...มันดูยากกว่าที่คิด
ไม่ว่าจากทั้งข้อจำกัดของตัวเองที่เราอาจขีดเส้นขึ้นมา
ข้อจำกัดของอีกฝ่ายที่เราอาจคิดไปเองว่ามันมีอยู่
ข้อจำกัดของสิ่งรอบข้างรวมถึงคนที่เรารักและคนที่รักเรา
--
การเติบโตขึ้นไม่เคยเป็นเรื่องง่าย...รวมถึงในเรื่องนี้
การต้องคิดอะไรมากขึ้นอาจทำให้เรื่องมันยาก...โดยเฉพาะในเรื่องนี้
แต่ถ้าเราจะไม่เติบโตขึ้นและไม่คิดอะไรเลย...มันก็คงเป็นไปไม่ได้
เราต่างเติบโตขึ้นในทุกๆ วันที่ผ่านไป
พบเจอกับสถานการณ์ที่ยากบ้างง่ายบ้าง
แต่ก็ไม่มีสถานการณ์ไหนที่เราจะก้าวผ่านมันไม่ได้ไม่ใช่หรือ?
การตกหลุมรัก...ก็อาจเป็นสถานการณ์หนึ่งที่ผ่านเข้ามา
เพื่อที่ให้เราเรียนรู้ ค้นหา รู้สึก และจดจำเหมือนกับสถานการณ์ก่อนหน้า
อาจต่างตรงที่ว่าเมื่อเราก้าวผ่านการตกหลุมรักครั้งนี้ไปได้
จะมีใครอีกคนเดินเคียงข้างผ่านมันไปด้วยหรือไม่...ก็เท่านั้นเอง
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
... ถ้ามันเป็นไปได้
เราทุกคนก็อยากให้คนที่เรารัก
รักเราทั้งนั้นแหละ...
.......................................................
....แต่มันเป็นไปไม่ได้
ไม่อย่างนั้น...จะมีคำว่าผิดหวังไว้ทำไม...
--
ฟังพี่ชัดเจนพูดกับเจ๊หมูแล้ว...ก็จริงแฮะพี่
แต่...ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าถ้าพี่เล่นไม่บอกความรู้สึกออกมา
เพราะมัวแต่คิดโน่นคิดนี่ล่วงหน้าไปสารพัด
ให้ตาย...อีกฝ่ายก็ไม่มีวันรู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่
แล้วเค้าจะมีโอกาสตัดสินใจได้ยังไงว่าอยากเดินไปกับพี่ไหมอ่ะ?
edit @ 2005/09/08 07:21:42
edit @ 2005/09/08 07:23:24
